Examens overal

Oeps! Het is nu wel al heel lang geleden dat we nog een blogberichtje hebben geplaatst.

Laten we beginnen met onze examen-week op GS Rosa Mystica. Tijdens deze week hielden we toezicht tijdens het examen Engels in onze ‘eigen’ klas: Maayka in P4 en Jana in P2. De leerlingen maken hun examen en moeten dit examen bijhouden tot iedereen klaar is. Dan mogen ze afgeven en moeten ze in principe leren voor het examen van die namiddag of de volgende dag. Dit is na zo een lange concentratie boog niet gemakkelijk voor de meeste kinderen.

Op dinsdag had Maayka op eigen initiatief een interview geregeld met een vader van 2 kinderen. Een heel interessant gesprek waarbij de vader aan gaf dat hij het niet gemakkelijk vond om 2 kinderen op te voeden in Rwanda. Vanwege de armoede en door het gebrek aan ondersteuning vanuit de overheid. De uitpsraak zoals wij die kennen: it takes a whole village to raise a child, herkende hij niet. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat het niet zo kan zijn, maar zo was het voor deze vader.

Tot 5 jaar worden de kinderen wel opgevolgd door een bureau zoals wij kind en gezin of het consultatie bureau kennen. Na 5 jaar ligt deze verantwoordelijkheid volledig bij de ouders.

Op woensdag ging Jana op ‘examenbezoek’ in de kleuterklas. Dit vond ze best raar aangezien dit in België niet wordt gedaan. Ze hielp mee met het examen Frans en pre-reading. Ze moest hierbij de opgave voorlezen en wat de kleuter antwoordde moest ze opschrijven en punten op geven.

Op donderdag gingen we op bezoek bij een partnerschool om met de directeur te praten over het onderwijs. Na een ritje van 25min over de eerste echte hobbelweg voor ons, kwamen we in de school toe en kwamen we tot de conclusie dat er enkel leerlingen aanwezig waren… Dus liep er een leerling om een leerkracht en konden we na enige tijd toch in gesprek gaan met enkele leerkrachten. Dit gesprek vonden we beide heel interessant en de aangegeven informatie en noden gaven ons beide hetzelfde idee: dezelfde workshop geven aan deze leerkrachten zoals wat we doen in Rosa Mystica! Dit plan krijgt hopelijk vorm na de vakantie!

In de namiddag gingen we met 2 begeleidsters(een zuster en een kleuterjuf) naar de markt met 1 doel: Afrikaanse leuke kledij of een leuke stof om er kledij van te laten maken. En het is gelukt! Ondanks dat we waarschijnlijk de eerste blanken waren in die streek en we veel nagekeken en gevolgd werden, hebben we elk een stofje gevonden. Nu nog vragen aan onze zuster die lesgeeft in naaien of een naaister in de buurt of het mogelijk is om er iets moois van te maken! (Het bovenste is van Jana en het onderste van Maayka)

Op vrijdag hadden we een druk programma en dus een plan: langsgaan op school na het laatste examen, onze koffers pakken voor Kigali, een presentatie voor de leerkrachten en in de namiddag vertrekken naar onze airbnb in Kigali. Maar alles gebeurde op zijn Rwandees: traag en steeds anders.

Het begon bij het langsgaan op school: P4 had al gedaan met het examen en de leerkracht zei dat het beste nu is om Engels tegen hen te spreken. Dus wat denken de 2 mzungu’s: laten we dan een English clubje houden voor een uurtje. Toen Jana vertelde dat we English Club gingen doen, zijn onze trommelvliezen bijna gesprongen van hun enthousiaste gejuich! We deden enkele uitspraakoefeningen op L en R en leerden ze ‘I like the flowers’ aan in canon!

Maar hierdoor moesten we ons ook wat haasten met het pakken… We pakten onze koffers voor een week stage in de Montessorischool Happy Hearts en 2 weken vakantie erna. En ook hier veranderde het plan: de koffer die we samen wilden delen, bleek toch te klein te zijn dus vulden we de mooie felroze koffer van Maayka met al onze spullen.

Na een korte lunch hielden we een presentatie voor de leerkrachten van zowel kleuter- lager als secundair onderwijs. We gaven hen een beeld van wat we al gedaan hebben tijdens de stage en wat we nog graag willen doen in de nabije toekomst. Dit was als verassing voor ons ook een moment van ‘verwelkomen’ omdat hier eerder geen kans was voor was geweest. Waardoor ook hier wat uitgelopen werd.

Toch konden we relatief tijdig vertrekken naar Kigali om ons te settelen in onze airbnb voor de komende 10 dagen.

Advertenties

Hello, I am co and I work in the button shop, are you busy? No I’m not, push the button with your right hand…

Daar zijn we weer. Terug van weggeweest.

Inmiddels zijn we al een maand in Rwanda. Wat gaat de tijd toch snel. Het voelt echt al als ons plekje en we beginnen hier ook al de meeste mensen te kennen. Een vriendelijke goeie dag en hoe gaat het gebeurt steeds meer.

De lessen zijn inmiddels echt begonnen en lopen goed. De ene dag beter dan de andere maar dat hoort erbij. In p2, de klas waar Jana les geeft, is het communiceren via Engels nog altijd een beetje moeilijk. In onze lessen proberen wij de kinderen zo min mogelijk op hun stoel te laten zitten. We spelen spelletjes, bewegen, zingen, liedjes enz. Ook op die manier leren ze de lesstof ook maar op een interactieve manier. Iets wat wij de leerkrachten hier graag mee willen geven. Het jammere is alleen dat er in onze lessen geen leerkrachten zitten! Dus daar gebruiken we de English Club voor. Dit hebben we zowel voor de leerlingen als voor de leerkrachten. Bij de leerlingen zijn het extra uren Engels waarbij we hen vooral door spelletjes en kleine oefeningen meer zekerheid willen geven over hun Engels. Met als doel dat ze meer Engels spreken als wij weg zijn. En ook rondom hun uitspraak gaan we aan de slag. De L en de R hier namelijk constant omgewisseld in het Engels. Waardoor je prayground krijgt in plaats van playground en loom in plaats van room! Eigenlijk doen wij dus ook aan een soort logopedie. Maar we doen ook dansen en zingen! Waarbij we een Nederlands liedje zelf omzetten naar Engels!

Inmiddels is Jana toch begonnen met af en toe in de kleuterklas te staan. Zij is verschillende ochtenden aanwezig en pik tijdens de les in op de onderwerpen. Aan de hand daar van bied zij een spelletje of liedje aan. Iets dat de leerkracht gretig noteert in haar schrift.

Voor de leerkrachten geven wij workshops rondom het interactief en visueel maken van je lessen. Hierbij hebben we eerst onze kennis en ervaringen hier rond gedeeld. Zie foto. Daarna hebben we de leerkrachten de opdracht gegeven om een les rondom natuur voor te bereiden en de les interactief en visueel te maken. En wat hadden ze een leuke les! De les ging over huisdieren. Waarbij alle huisdieren waren getekend en wij als “leerlingen” elke keer een beest moesten aanduiden. Dan hadden ze kleine papiertjes op de grond waar de dieren opstonden en moesten we aan de hand van een vraag steeds op het goede dier gaan staan. Toen Maayka vol trots ook een huisdier wilde noemen en zij vis zei werd ze heel raar aangekeken!

Natuurlijk hebben we met de leerkrachten ook rond de L en de R gewerkt. Want ja de kinderen leren het van iemand!

Deze week is revision week. Dat wil zeggen dat wij de hele week alle leerstof aan het herhalen zijn. Want volgende week hebben de kinderen examen. Ze hebben examen van alle vakken. Alle vakken zijn:

  • Mathematics
  • Kinyarwanda
  • Social studies
  • Religion
  • Creative arts
  • English
  • Science and elementary technology
  • French
  • Sign language
  • Sport

Deze vakken krijgen ze verspreid door de week. Waarvan alle schooldagen duren van 7.20u t/m 17u. Met 2 pauzes van 20 minuten en een lunch pauze van 1u40.

Wanneer ze niet alle examens halen moeten ze in dat jaar blijven zitten. Dit heeft als gevolg dat er P4 kinderen zitten tussen 8 en de 12 jaar en in P2 tussen 6 en de 11 jaar. Doordat het een inclusieve school is hebben we beide ook een kind van 15 jaar in de klas. Dit zijn beide kinderen met een beperking.

Omdat de leerkracht in P4 nog niet klaar was om Engels te geven neemt Maayka op dit moment even het hele vak op. Daarom dat ze ook het examen voor volgende week heeft gemaakt. Gelukkig heb ik ze goed voor kunnen bereiden!Afgelopen weekend waren wij opnieuw in Kigali. Dit keer samen met Janne en Saartje, de andere studenten van onze opleiding. En hier zijn ook meteen onze plannen voor stage op een montessori school zeker geworden. De 1e week van april gaan wij een week stage lopen op een Montessori school in Kigali. Daar is een kleuterschool en een kinderdagverblijf. Jana en Saartje zullen in het de kleuterschool staan en Janne en Maayka zullen in het kinderdagverblijf aan de slag gaan en werken rondom de ontwikkeling van kinderen of contact met de ouders. Een boeiende week.

Daarna zijn de scholen 2 weken dicht en is de eerste week van deze vakantie de herdenking van de genocide. Dit beloofd ook een heftige en boeiende tijd te worden waarbij wij zeker een aantal herdenkingen zullen bijwonen.

Daar zijn we weer! Terug van weggeweest. Na onze week observatie hadden wij een gesprek met de directrice om onze stage verder vorm te geven. Dit gesprek werd verplaats naar zondag. Dit was even een grote teleurstelling voor ons omdat we het weekend dan niet konden gebruiken voor voorbereidingen.

Vrijdag vertrokken wij naar Kigali om ons visum op te halen. We gingen met de bus en dit was een hele ervaring. Een schitterende ervaring. We kregen vanuit onze stageschool iemand mee die ons zou begeleiden. Ik zal even uitleggen hoe de bus hier werkt:

Je loop gewoon naar het “busstation” en wacht daar tot er een bus komt. Dit kan 10 minuten duren maar ook 2 uur. Dat weet je nooit van tevoren. Wij moesten maar 10 minuten wachten en toen de conducteur (iemand die zegt wanneer de bus moet stoppen en geld in ontvangst neemt) zag dat er 2 blanke in de bus moesten werd de hele bus leeg gehaald en mochten wij er eerste in. Daarna werd de bus volgepropt met mensen. Een beetje raar om te zien dat lokale mensen een volgende bus moeten nemen omdat wij meereizen.

De bussen zien hier uit zoals het busje hier op de foto. Ons record tijdens onze eerste busrit is 22. Wij hebben dus totaal met 22 mensen in dit busje gezeten! Iedereen was super lief en je voelt je echt onderdeel van de cultuur. Ons busreis van een uur heeft ons €0,50 gekost. De bus rijdt naar een groot busstation in Kigali en van daaruit kan je verder reizen.

Wij namen opnieuw de taxi naar het migratiekantoor en we hebben ons visum! Daarna zijn we uit eten geweest in ons favoriete restaurantje: la Gallette. Na een nachtje bij onze vertrouwde zusters/nonnen in Kigali hebben we in een hotel met internet gewerkt.

Eind van de middag hadden we met de andere studenten van onze stage afgesproken. We sliepen die nacht in een hostel waar we meteen een ander leuk meisje uit België ontmoette. Zij sloot die avond aan bij ons. De weg naar het hostel was een hele ervaring! We namen voor de eerste keer een motortaxi! Na eerst 8 motortaxi’s en zeker 4 locals rondom ons te hebben, is het ons toch gelukt om 2 motortaxi’s te nemen die de weg naar het hostel kenden.

Na iets te hebben gegeten met de medestudenten, gingen we terug naar ons hostel. En bij de buren van het hostel klonk zo leuke muziek dat wij even gingen kijken. Toen Maayka aan de bewaker vroeg of we binnen mochten, leek dit geen probleem en zijn we met z’n alle op een huisfeestje beland! Er waren toevallig ook 2 Nederlanders.

De volgende dag moesten we ook terug met de bus. Maar nu was de uitdaging groter. Zonder gids en op een busstation met ongeveer 100 bussen. Na heel wat rondvragen, persoonlijke begeleiding, stress en irritaties werden we naar een “grote” taxi gebracht waar we met 10 mensen naar Kamonyi werden gebracht. Dus wanneer er genoeg mensen zijn functioneren taxi’s ook als bussen.

Eenmaal terug op stage begonnen de vele gesprekken, met de directrice en de leerkrachten. De communicatie met de leerkrachten blijft moeilijk vanwege het Engels. De uitkomst van de gesprekken met de leerkrachten was niet helemaal zoals gehoopt. We hebben flink aan de rem moeten trekken om niet alle vakken over te nemen die we voorgesteld kregen. Daarbij is het lastig om uit te leggen waar wij voor studeren. Jana voor kleuterjuf en Maayka voor pedagogisch coach. Voorlopig geeft Jana Engelse les in klas 2 van de basisschool en Maayka geeft Engels in klas 4 van de basisschool. Beide niet waarvoor we studeren maar we doen het graag. Daarbij geven we English class voor de leerkrachten en leerlingen op zaterdag. Ook gaan wij workshops geven rondom lessen interactiever en visueler maken.

Jana ondersteund ook de kleuter leerkrachten. Maar met ondersteunen lijken ze hier niet dezelfde gedachtes te hebben. Helaas geven ze aan dat ze het niet mogelijk zien dat Jana ook echt les geeft bij de kleuters. Een grote teleurstelling.

Bijna elke dag genieten we van het uitzicht op ons favoriete muurtje en maken we ook regelmatig een wandeling. Heerlijk in deze prachtige omgeving. En met die paar woordjes Kinyarwanda maken we grote indruk op de mensen die we tegen komen. Je hebt direct op een andere manier contact met hun omdat je kan laten zien dat je probeert aan te passen aan hun cultuur en taal.

Met ons gaat het goed. We vinden hier ons plek en zijn minder een celebrity. De vele gesprekken en de moeilijkheden rondom het duidelijk maken van onze stage doelen kosten ons veel energie en maken ons met momenten een beetje moedeloos.

Na de eerste week

Hier zijn we weer.

Onze eerste week op GS Rosa Mystica zit er al bijna op. Deze week hebben we vooral zoveel mogelijk geobserveerd in zoveel mogelijk klassen en lessen. Ondanks dat we hier nu al even aanwezig zijn, blijven de vele handjes echter wel langskomen. Iets wat ons soms een beetje tegen staat.

Tijdens de observaties hebben we al heel wat zaken gevonden die gelijkend zijn op het onderwijs bij ons maar ook zaken die helemaal anders zijn.

Zo leren de kleuters al vanaf het eerste klasje (the baby’s) op het bord schrijven en tekenen en leren ze in het tweede klasje (middle class) al rekenen tot 7. In het derde klasje (top class) leren ze zelfs al lezen en schrijven. Allemaal super leuke dingen die toch ook wat anders zijn dan bij ons.

Wat we hier het allergrootste verschil vinden is dat de kinderen hier het grootste deel van de tijd op hun stoel blijven zitten en weinig vrij spelen.

In de lagere school worden er telkens blokken van 40min (gezien het Rwandees tempo kan dit al uitlopen tot 50min-1uur) les gegeven en is er voor elk vak bijna een andere leerkracht. Dit principe kennen wij eerder pas vanaf de middelbare school.

Tijdens onze observatie vandaag werden we onverwachts uigenodigd om de wekelijkse mis mee te volgen met alle klassen van het lager en het middelbaar. Dit was voor ons een hele ervaring aangezien alles in het Kinyarwanda was.

Oja, hebben we eigenlijk al eens uitgelegd dat Kinyarwanda hier de officiële taal is en ook meteen een taal die je enkel hier kan gebruiken?

Na een hele week observeren en nieuwe indrukken kunnen we niet wachten om zelf aan de slag te gaan! Morgen gaan we op gesprek bij de directie om te bespreken hoe we onze stage gaan indelen en wat we allemaal kunnen betekenen voor hen en omgekeerd. We zijn erg benieuwd wat hier uit komt. En willen vooral beginnen met de vraag wat hun verwachtingen en noden zijn.

We houden jullie op de hoogte.

Hieronder ook nog enkele foto’s van het bezoek dat we krijgen in onze kamer en op ons ‘terras’. En natuurlijk ook van het prachtige zicht dat we nu toch al 2 dagen hebben opgezocht na onze stage.

Wist je datje…

  • De kinderen hier erg beleefd zijn
  • De kinderen thank you teacher zeggen
  • De leerkrachten hier vaak iets voorzeggen en de kinderen het herhalen
  • De kinderen de antwoorden schreeuwen
  • Er in elke klas tussen de 40 en 50 kinderen zitten
  • De kinderen in de klas rechtop gaan staan als ze een antwoord geven
  • Alle kinderen kort haar moeten hebben omdat lang haar voor afleiding kan zorgen
  • Kinderen hier hun hand opsteken als ze het antwoord weten en een soort knip met hij vingers doen en roepen: teacher me teacher me
  • Dat de lessen in een blok van 40 minuten gegeven worden
  • Dat alles kinderen schooluniformen dragen en verplicht witte sokken moeten dragen
  • Dat de meisjes jurkjes of rokjes dragen en de jongens broeken
    Dat de kinderen voor elk vak een ander schrift en een andere leraar hebben
    De kinderen de hele dag in het zelfde lokaal blijven en de leerkrachten wisselen van lokaal
    Dat wij nog steeds een bezienswaardigheid zijn!

Alle ogen op ons gericht…

Het eerste weekend in Kamonyi is nu net voorbij. We werden heel hartelijk ontvangen en kregen al een uitbreiding van de kamer: een kast. Nee eigenlijk zeggen we het verkeerd. We gingen normaal pas maandag een kast krijgen maar plots was het toch geregeld en werden er maar liefst 2 kasten verhuisd naar onze ‘woonkamer’. Om daar tot de conclusie te komen dat er maar 1 past…

Na een eerste koffie met Jules de Strooper (Belgische) koekjes hebben we onze kamer ingericht, de kast gevuld en ons geïnstalleerd. We aten ’s avonds samen met de zusters en kropen toen voor de eerste nacht in onze nestjes. Op zondag sliepen we ons lekker uit en mochten we in de namiddag een ‘oudercontact’ bijwonen. En werden we voorgesteld aan maar liefst 140 ouders van de kinderen van de lagere school.

Er was een speciale tafel voor de directie die helemaal vooraan stond. Zie een jury tafel voor je! En 3x raden waar wij mochten zitten?

Precies, ook aan die tafel. Het voordeel is dat meteen het hele dorp ons kent. We hadden een persoonlijke tolk dus het meeste konden we volgen. Er werden verschillende dingen besproken. Zoals de prijs van de lunch, les op zaterdag, de prijs van de schoolbus, het geven van huiswerk, communicatie naar de ouders toe…

Vooral huiswerk was een belangrijke topic. Veel ouders hebben moeite met hun kinderen ondersteunen met het huiswerk met het gevolg dat kinderen vaak hun huiswerk niet gemaakt hebben. Een voorstel was daarom zaterdag les. Voor veel ouders een probleem aangezien de schoolbus dan niet rijdt . De meeste beslissingen gebeurde door te stemmen, vingers omhoog en aantal vingers tellen.

Daarnaast werd er ook een ouder comité gekozen. Ook dit gebeurde door de stemmen en door namen te roepen van geschikte kandidaten.

Aan het eind van de dag zochten we de zon op. Helaas was er nergens anders zon dan bovenop de hoogste muur van het dorp. Met een prachtig uitzicht en veel bekijks van de buurt en meteen vrienden geworden met een local.

Vanochtend was dan onze eerste stage dag. We waren rond 6u opgestaan want om 7u zou de school beginnen. We moeten duidelijk nog een beetje leren dat het tijdsbesef hier anders is! Na een overleg met de directrice hadden we het plan gemaakt om de eerste week in de klassen te observeren. Zowel bij de kleuters als bij de basisschool.

We begonnen vandaag met de baby’s zoals ze het zelf noemen. Wij zouden het peuters noemen! De klas bestaat uit bijna 50 kinderen en per klas zijn er 2 leerkrachten. Een vaste leerkracht en een onderwijsassistent. We begonnen met circle time, waarbij we met alle kleuters (ongeveer 150) in een cirkel gingen dansen, zingen en bidden. Een mooie ervaring. Waarbij hun muzikaliteit goed zichtbaar wordt.

In de klas hebben de kinderen allemaal een stoel en er zijn geen tafels. Ze leren heel veel door liedjes, meestal in het Engels. Maar we moeten nog steeds een paar keer luisteren voordat we ontrafeld hebben wat ze zeggen. De kleuters waren om 11.30u klaar en mochten naar huis. De meeste kinderen gaan met de schoolbus andere kinderen worden opgehaald. De schoolbus rijdt op en neer omdat niet alle kinderen er in 1x inpassen.

Nadat we ’s middags weer bij de zusters hadden gegeten gingen we naar de transition class. Een klas waarbij de kinderen met een beperking worden ondersteund om in de toekomst deel te kunnen nemen aan het reguliere onderwijs.

Er wordt gekeken naar de interesses en angsten van de kinderen en hier worden activiteiten aan gekoppeld. De leerkrachten zijn niet speciaal geschoold voor het werken met kinderen met een beperking maar ze halen informatie van internet en vanuit hun samenwerking met de universiteit van Kigali.

Ze gaan zeer liefdevol en met veel aandacht om met de kinderen. Een specifiek beeld hoe ze de kinderen precies voorbereiden ontbreekt er voor ons nog.

Een vermoeiende eerste dag maar we hebben er vertrouwen in. Bijzonder om te merken hoe dankbaar de mensen zijn dat we er zijn. We blijven een celebrity en een bezienswaardigheid maar het neemt al een klein beetje af.

Onze mond valt nog steeds wel eens open…

22/02 Voorlopig laatste volle dag in Kigali. Opnieuw zijn we ’s ochtends vroeg vertrokken naar het migratiekantoor. En eindelijk hadden we alle documenten en is ons visum aangevraagd. Hopelijk kunnen we hem volgende week ergens ophalen.

Nadat we klaar waren bij het migratiekantoor zijn we naar het genocide museum geweest. Samen met Janne en Saartje. Een indrukwekkende en leerzame ervaring. De tuin waar de massa graven liggen en er veel symbolische monumenten zijn viel ons een beetje tegen. Het is confronterend om te vele graven te zien maar sommige mooie betekenisvolle monumenten waren niet zoals we verwacht hadden. Zo was er een deel van de tuin waar er water doorheen liep wat symbool stond voor het Rwanda van vroeger, ten tijde van de genocide en nu. Het water bevind zich eerst een een mooie ronde vijver dat symbool staat voor de saamhorigheid die er heerste, vanaf daar stort het in een waterval naar beneden wat symbool staat voor de plotselinge ommekeer tijdens de genocide en daarna mond het uit in een zesarmige ster die staat voor de wederopbouw. Helaas stroomde het water niet tijdens ons bezoek en was daardoor het effect minder.

Vooral het museum heeft diepe indruk op ons nagelaten. Tussen door zijn we in het cafe even wat gaan lunchen om bij te komen voor we naar het laatste deel gingen. Het herdenken van de kinderen. Voor ons alle ook meteen het meest heftige. Grote foto’s van de kinderen met daarbij hun naam en leeftijd en hun interesses of lievelingseten. Maar ook de doodsoorzaak. En dat was schokkend, van doodgeschoten tot tegen de muur geslagen. Dat doe je nog niet eens met een dier, aldus Jana.

Na ons bezoek zijn we even bijgekomen in onze kamers en was het tijd Saartje, Janne en Sofie uit te zwaaien. De eerste avond dat we met z’n tweeën uit eten gingen en dus ook met z’n tweeën door de stad liepen. En we zijn echt al gewend aan de drukte en de cultuur. Het gevoel van veiligheid is er wel. Misschien helpen de soldaten die op elke hoek van de straat staan en de bewakers die voor elk gebouw staan hier ook wel bij. Een bijzondere gewaarwording. Maar geloof ons op echt elke hoek staat er iemand met een groot geweer en slapen er hele nachten bewakers voor de gebouwen.

Het restaurantje was het leukste tot nu toe, want we zaten echt tussen de locals inplaats van met alleen maar andere blanken toeristen in het restaurant.

De volgende ochtend keken wij onze ogen uit. Het was zo rustig op straat, er reed geen auto en was geen getoeter. Iets wat je anders dagelijks ziet en hoort. Maar de rust kwam door Umuganda, vertaald samenkomen. Hierbij zijn alle winkels dicht er trekt de bevolking de straat op om samen schoon te maken en hun stad op te knappen. Van elk gezin moet er verplicht 1 gezinslid deelnemen. Van 8u tot 11u ligt alles in de stad stil en is iedereen op straat aan het opruimen, schoonmaken, repareren enz. Umuganda vind plaats elke laatste zaterdag van de maand en is in 1962 direct na de onafhankelijkheid opgericht. Dit heeft er mede voor gezorgd dat het land sneller kond worden opgebouwd na de genocide.

Misschien is zo een maandelijkse werkdag iets om bij ons te introduceren?! Deze blog wordt geschreven vanuit een hotel in Kigali waar wij al de hele ochtend zitten. Ons moment om de laatste dingen met wifi te regelen, alles op te laden en om eens te bellen met het thuis front. Vanaf nu zullen de blogs geschreven worden vanuit Kamonyi terwijl wij begonnen zijn aan onze stage.